Henny A.J. Kreeft
Henny A.J. Kreeft (Foto: Henny A.J. Kreeft)

Vervlogen herinneringen

door Henny A.J. Kreeft

Als je al zo lang ‘boven de rivieren’ woont, komt er een moment dat je heimwee gaat krijgen. Natuurlijk gaat u zeggen, dat verschilt van persoon tot persoon, in ieder geval wordt het bij mij steeds luider. En wat doe je er dan mee … er over schrijven misschien.

Geboren en getogen in een klein dorp vlakbij Breda, nl. Rijen, de middelbare school gedaan in Dongen, als eerste lichting jongens op de ‘omgebouwde MMS’ tot Havo,kwam ik al snel tot de conclusie dat ik het lab in wilde en waar ga je dan de opleiding doen, jazeker: in Breda.

En dat is me toch een feest geworden, het schijnt dat het eerste jaar - door de gezelligheid in de stad - twee jaar heeft geduurd. Maar zeg nu eerlijk: een opleiding die in de zijstraat lag van de Grote Markt, dan moet je toch regelmatig even kijken wat daar gebeurde? En dat heb ik dus ook gedaan, inderdaad: Regelmatig.

Ik kan me nog herinneren dat er zo’n cafeetje was op de Markt, met meerdere verdiepingen, maar waar je eigenlijk het lekkerst zat in ‘een verdieping’ tussen de verdiepingen en waar de koffie en cappuccino verschrikkelijk lekker waren en natuurlijk de koekjes bij de koffie. Ik heb daar wel wat uren doorgebracht, tenslotte was het dichtbij de opleiding in de St Jansstraat, waar tevens toen ook nog de Kunstacademie zat. Als je dus een keertje de lessen beu was, kon je nog altijd even bij de buren binnen lopen, ik viel tenslotte toch niet op, qua uiterlijk dan.

Echter de lessen in dit deel van de school - tenslotte hadden we drie ‘oude’ vestigingen - vielen allemaal best wel mee, zeker de lessen hematologie en vooral de lessen microbiologie, een feestje op zich.

Echter de kant van - wat ik altijd zei - ‘de zekere kant’ (lees: de exacte vakken) was voor mij niet weggelegd. Ik heb helemaal niets (gehad) met getallen en berekeningen en apparaten in en uit elkaar te halen en dan kijken waar de stroom loopt; het idee alleen al. Daarbij kwam dan ook nog dat het een ‘steriel’ gebouw was aan de rand van de stad, aan de Teteringsedijk; nee die kant en ik, we lagen elkaar niet.

Neen, dan liever de stad in, op de Grote Markt en de omliggende straten, daar heb ik nogal wat tijd van mijn jeugd doorgebracht. Ik kan me nog herinneren dat er een klein bruin cafeetje was, waar een flipperautomaat stond en daar ben ik goede vrienden mee geworden; ehh … eerlijk gezegd hij meer met mij, dan ik met hem, want mijn kleingeld - ik had ook bijna nooit groter - verdween te vaak in de gleuf van het apparaat. Maar ja, het was dan ook zeker wat anders dan al die lessen te moeten aanhoren, wat overigens ook allemaal in de boeken stond.

Was net zo iets als de gehele citroenzuurcyclus van buiten leren; had ik hem eenmaal onder de knie - wel één richting uit - en dacht ik dat ik dan een goed punt zou krijgen, heeft de hele citroenzuurcyclus niet in mijn examen gezeten. Nog steeds nachtmerries er van !

Genieten in Breda? Ja, zeker weten en dan heb ik het nog niet over het park gehad… maar ja, dat houd ik dan liever voor mezelf. In ieder geval: geniet van je mooie stad; ik heb die mooie tijd ook gehad.

Meer berichten